şaşırmak,utanmak,hoşlanmak.. bunlar bana içinde olduğumuz patriyarkal toplumda o kadar doğal fazlar geldi ki..

toplumsal erkek rollerinin, erkeklerin elinden kaydığını görmek pek bir keyif veriyor insana, yalnız değilsin:)

Bir an şaşkınlık yaratan ve bu yarattığı şaşkınlıkla beni utandıran bu durumu dün deneyimledim. Neden şaşırdım ve neden şaşırmamdan utandım? Özeleştiri malzemesi olma vasfının dışında, sosyal olana dair şikayetler için de birebir bu sorular. Belirli düzeyde zekası, öğrenme kabiliyeti olan, direksiyon sallamasına fiziksel herhangi bir engeli olmayan herkes şoför olabilir pekala. Bu nedenle utandım. Ne türden bir anlayışın ürünüydüm ki ben, direksiyon başında bir travesti görmek şaşırtabiliyordu beni. bu kazık kadar olmuş halim ve özgürlük çığırtkanlığını yaptığım senelerimle hala çelişmekte miydim?? Böylesine mi içime işlemişti ‘anormal’ anlayışı kitlenin ve öyle bir hırsla katılmaktayken gasset in ‘kitle tam bir kazkafalıdır’ sözüne, ben de bir parçası mıydım o ‘ortak kafanın’? kendime çok yüklendiğimi düşünüp bir süre sonra, hoşuma gittiğini de hatırlattım eleştiren aklıma. O daha da beterdi ya.. neden gidiyordu hoşuma. Bu kadar boktan ötekileştirmelerin kurbanı olanlar ve olmayanlar arasında gidip gelen tarafın hangisiydim ki ben birden ‘hoşlanıvermiştim’ durumdan.. ne türden bir hadle! Demem o ki otobüs şoförü teyze epey bir sarstı beni.. ‘egemen’ erkek toplumun sarstığı kadar!......